VED HAVNA

   

TILBAKE

 

 

 

 

Når det mørknar ne ve havne,             står ein mann og ventar meg.                Alt han gjer det e å lytta                       itte mine lette steg.                                Og mens skuggane blir långe,               rett før stjernene kjem fram,                seile kvelden inn frå havet,               slettar alle spor av skam.   

Ne ved havne e adle krokar mørke      Ne ved havne e bølgene musikk.’        Ne ved havne vil barra vinden kviskra. Ved havna e ein gjømt for alde blikk.

Å, ein liten bris frå havet,               varsomt voggar den vår båt,               mens to varme hender stilnar                 all mi lengting og min gråt.                Høyra bøljene så sukkar.                 Høyra måkane så skrik.                    Barra liggja her og ynskja:                   Må det alltid vara slik.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Men når morgonhimmel rødmar             og ei austlig sol står opp,                       må eg gå ifrå hans armar                         og kle på min trøtte kropp.                   Så, mens sole sakte vandrar,                   og lar timane fly hen,                            veit eg han vil gå og lytta                       heilt te eg e der igjen.

Ne ved havne e adle krokar mørke        Ne ved havne e bølgene musikk.’           Ne ved havne vil barra vinden kviskra. Ved havna e ein gjømt for adle blikk.

 

 

 

 

          

 

Tekst og melodi: Marit Synnøve Vea