VESTSIE AV KARMØYNE 

    TILBAKE

 

Me på vestsie av Karmøyne vett godt at andre folk         gjere narr av dialekten vår og trur di trenge tolk.                 Me har hørt me mangla takt, me har hørt me mangla stil,     me e 'kje "kultiverte", men det tar me med et smil

For på vestsie av Karmøyne, frå Vea te Molin,                 har me ingen park med høge trer og roser og sjasmin.  Men dei blommane så gror her vest, di vekste vilt og fritt. Og om tredne her er skakke, står di støtt blant grå granitt. Me har sjelden varme somrar. Me har meste aldrig snø. Men me har himmel, me har vind og me har sjø.  

Borti Skudnes har de gamlebyen, «Vakraste i vest»           Me har Åkrakrossen så får stryk i kvar ein skjønnhetstest. Men når Skudnes’ kjente dama, henge festa te et fjell,          så e våre damer kjende for å gjera glade sprell.  

For på vestsie av Karmøyne ......  

Ein gong va visst Avaldsneset Norges fyste hovedstad.   Men her vest så slåss me ennå som fortalt i gamle kvad.    Me har ennå stammekrigar, og de e vår ambisjon                 at me alltid ska bevara denne gamle tradisjon.

Me e vant te bølgedalar, og me grine og me ler                  og me elska meir enn andre, så som havfolk ofta gjer.   Kryss ein viking me ein cowboy og ein milde predikant.      Ja, då har du folkasjele vår: Ein uslipt diamant.

For på vestsie av Karmøyne.....

                                                                                          

                Tekst og melodi: Marit Synnøve Vea